Giden gitmiştir. Evet, bundan sonra ne yapsak ta boş. Gözyaşı döktüğümüz onca zamanı silebilir miyiz hafızamızdan? Sanmıyorum bundan sonra eskisi gibi gözlerimizin içinin gülebileceğini. Çünkü hayallerimiz kadar uzağız artık. Çocukluğunda kalan saflığını, masumluğunu bir daha aramasın, bulamaz çünkü. İzah etmeme gerek yok aslında, her şey apaçık ortada değil mi zaten?

Yağmur yağıyordu son buluşmamızda. Sanırım o da hiç unutmamıştır o günü. Yağmur damlaları yüreğimize işliyordu. Sırılsıklam bir sevdada, bir gece vakti gözlerindeki yaşları siliyordum. Belki de gelecekteki boşluğumu gözyaşlarıyla dolduruyordu. ‘Nasıl dayanacağım’ der gibi dalıp gidiyordu gözleri. Ne yasakları delmekti niyetimiz ne de yasak olmak. Biz sadece konuşmayı, onca zaman susturulan kelimelerin ipini çözerek onları özgür bırakmaya çaba gösteriyorduk. Hayatın içinde kırılan yüreğinin ezgisini dinlerdim saatlerce. “Gitmem gerek” diyordu tüm içtenliğiyle. Haklıydı. Gitmeler, kaçmak sayılmayan bir zamanda olmalıydı. Gitmeler, sadece yapayalnız zamanların içinde tüketilmeliydi. Vakit ilerledikçe korkumuz büyüyordu. Bir kaplumbağa gibi korkulardan kaçmak için sarılmıştık birbirimize. Hava soğuktu. Ağaç dalları arasından görünen pencerelerin ışıkları sönmüştü. Tenine dokunan tarafım sıcak, diğer tarafım buz tutmuştu. Ayağımdaki kalın ayakkabılar bile ayaklarımın üşümesini engelleyemiyordu. Soğuğu düşünmemeye çalışarak ellerini avuçlarımda sıkıyordum. Ama artık dünde kaldı tüm bunlar, bir daha geri gelmesi mümkün mü?

Dedim ya bir kızı severdim, gecenin içinde üşürken. Her gece hiç bıkmadan. Her gece aynı saatte aynı yerde. Bazen bir şeyi düşünür gibi gözükürdü. O anlarda pek konuşamazdı. Bakardım fark ettirmeden. O uzun süre hiç kımıldamazdı. Üşürdü elleri. Düşüncelerinin içinden kurtulmak için savaşır dururdu. Sürekli bir pişmanlığı, bir keşkesi vardı, bilirdim. Sanırım aşklar hep biz üşürken bize uğrardı. Ah o gözleri, o iri kestane gözler… Ne zaman baksaydım gözlerine kendimi görürdüm, bir çift iri kestane göz… Bütün bir dünyayı sığdırabilirdim o gözlere.

Anladım ki, gitmek ya da gitmemek değil mesele, iz bırakıp bırakmamakta bitiyor. Yaralarımızın üstüne, yeni yaralar eklemek koyuyor bize. Üstelik ilacımızın gidişini hep çaresizlik içinde izliyoruz. Hiç bir yerde kendi yansımamızı göremiyoruz. Kendimizi başka sevdalara adamak istesek de, kendimizi bir başkasında unutmuş oluyoruz. Her yeni gelen gözlerinde umutla gelse de bize, biz o gözlerde bir başkasını aramaya çalışıyoruz. Oysa giden, gitmiştir.

Daha ne denir ki, kaç cümle daha yazarsam dillenir aklımdaki aydınlık yüzü. Şimdi sussam, yine de anlar mı yalnızlığımı? Hangi bahardan kalma bu direnmeler bilmiyorum. Çok cümle birikmiş dudak kıyılarımda. Ne çok hiç olmuşum onsuz, ne çok biz olmayı özlemişim. Onun en çocuk, en kırılgan, en kadın, en yaramaz, en deli hallerine tanıklık eden ben, şimdi içimde bir yerlerde onu saklı tutarak, ona söz verdiğim gibi hayatıma devam mı edeceğim?